Fietsvisie

Was het niet Herman Finkers die ooit de grap maakte: "Ik vind romantiek best, maar het moet wel betaalbaar blijven..." Ik moest daar aan denken nu gemeente Ede ambitieuze plannen heeft met betrekking tot het stimuleren van het fietsgebruik en wat dit mag kosten. Ede wil graag moddervet op de kaart als fietsstad bij uitstek. Het college heeft de raad onlangs drie scenario's voorgelegd.

(1) Allemaal heel aardig maar wij blijven op dit gebied financieel ongeveer hetzelfde er voor uittrekken.

(2) We zien wel de noodzaak er van in maar willen er eigenlijk maar ietsjes extra aan uitgeven (want ons bent zuunig, hè).

(3) Het is van essentieel belang in het licht van duurzaamheid en gezondheid en daarom geen getreuzel en geneuzel, gewoon de portemonnee wijd opentrekken hiervoor!

Bij liefde en romantiek speelt geld toch ook geen leidende rol. Wie weloverwogen kiest voor investeren in de ander kijkt echt niet naar geld lijkt mij. De ene keer kom je met een bloemetje thuis, de volgende keer ga je lekker uit eten om vervolgens hem/haar blij te maken met een lang weekend in Parijs of zoiets. Je hanteert hierbij toch ook geen analyse van de kosten/baten? Je doet het gewoon uit liefde! Je past je verdere uitgavenpatroon hier op aan.

Je gaat er voor en ziet wel op welke andere zaken verder beknibbeld moet worden. Die worden daardoor dan ook ondergeschikt. Zo is het ook met duurzaamheid. Het is gewoonweg een weloverwogen keuze en een koers voor de langere termijn. Dit vergt nu eenmaal investeringen. Dus een oproep aan (bijna) alle politieke partijen in gemeente Ede... vanaf nu de oogkleppen af. Laat niet geld leidend zijn maar visie. Dat mag nu wat kosten en zal zich ongetwijfeld later heel goed laten uitbetalen.

Wisselgeld

Er was eens een wethouder in de gemeente Ede. Die sprak met bezorgde burgers in Lunteren. Want de Goudsberg moest asielzoekers gaan herbergen. De weerstand was groot maar de wethouder stond voor het politieke beleid. Maar zo als vaak bij conflicten was er wel wisselgeld nodig om tot een oplossing te komen. Dat deed de wethouder door ‘Een akkoord nu betekent wel dat deze locatie in de toekomst niet meer gebruikt gaat worden om vluchtelingen op te vangen!’ Asielzoekers kwamen en gingen ook weer weg na een tijdje.

 

Er is een wethouder in de gemeente Ede. Die spreekt nu met bezorgde burgers in Lunteren. Want de Goudsberg moet asielzoekers gaan herbergen. De weerstand is groot maar de wethouder staat voor het politieke beleid. Maar zo als vaak bij conflicten moet je wel rekening houden met wisselgeld dat tevoorschijn komt. Dat heeft de wethouder nu duidelijk meegekregen door ‘Uw voorganger heeft beloofd dat deze locatie in de toekomst niet meer gebruikt gaat worden om asielzoekers op te vangen!’

 

De centrale vraag is dan ook of beloftes gedaan aan burgers rechtsgeldig zijn zonder dat er iets op papier is gezet. Zonder dat de gemeenteraad er akkoord mee is gegaan. Hoe betrouwbaar mogen we als burgers een belofte nemen die wordt gedaan door een (individuele) politiek bestuurder? Dat zo’n belofte in het verleden gedaan nu in 2016 even niet uitkomt mag duidelijk zijn. Maar elk gemeentebestuur neemt zowel de (politieke) lusten als de lasten van voorgaande colleges mee lijkt mij…

 

Ik ben zelf voorstander van het breed opvangen van vluchtelingen en content met het feit dat bijna de voltallige huidige raad dat ook is. Ook dat het college er van alles aan doet om geschikte locaties te vinden. Maar dat neemt niet weg dat er ook rekening moet worden gehouden met beloftes uit het verleden. Het vertrouwen in de politiek is in het algemeen al niet erg groot en zo'n zaak maakt het er niet beter op. College neem je verlies en keer fikse rente uit op ooit uitgegeven wisselgeld!

 

 

Jeugdherinnering

In de serie 'Opa' vertelt over vroeger is hier een korte aflevering. De bovenstaande foto is onlangs geplaatst op de facebookpagina van Garyp-âlde foto's. Voor de jongeren onder ons... ik heb deze beruchte strenge winter van 1979 nog bewust meegemaakt. Toen de sneeuw nog zo hoog lag dat je 's ochtends amper de achterdeur kon openen. Dat waren nog eens tijden. :-)

Het tweede huis links op de foto is mijn ouderlijk huis. Daar ben ik geboren en heb daar tot in 1992 gewoond. Toen heb ik (als geldbelegging) het eerste huis links op de foto gekocht en daar tot halverwege 2001 gewoond. Daarna ben ik met mijn vrouw Marja verhuisd naar Barneveld. Intussen wonen wij alweer sinds begin 2007 in het mooie Ede.

Als je dan andere kant op zou kijken dan was dit het toenmalige straatbeeld. Op deze foto komt mijn oom Dries aanlopen. Ik herinner me nog dat er inderdaad per slee boodschappen werden gehaald. Verder kwamen veel boeren in het buitengebied in de problemen met het afleveren van de melk. De melkwagens konden niet alle veehouderijbedrijven bereiken en het gevolg was dat de melk zo de gierput in kon.

Al met al een periode met veel ongemak voor vrijwel iedereen. Wat mij wel is bijgebleven dat zo'n situatie de saamhorigheid een goede impuls geeft...

Varkensmuts...

Het gedicht 'Roeping' van Gerard Reve kwam bij mij naar boven. Over een zuster die al heel lang en heel anoniem als een soort van mantelzorger actief is. Al ver voordat het woord bestond. Waarbij nooit eens een journalist opduikt om haar te portretteren. Dit in tegenstelling tot de schreeuwlelijke aandachttrekkende demonstrant die ergens voor of tegen is. Die dan ook door de samengestroomde pers vol in de schijnwerpers wordt gezet. In gemeente Ede hadden we onlangs ook twee gevalletjes in deze laatste categorie. De Pegida voorman die heel provocerend een varkensmuts op zijn kop had gezet. Hij werd door de sterke arm van de wet van het toneel afgevoerd omringd door het journaille met hun camera's, microfoons en notitieblokjes. Een dag later werd het provoceren in de overtreffende trap uitgevoerd, dit keer door anonieme onverlaten. Bij een beoogde locatie voor een azc in Lunteren werden dode varkens opgehangen. Het zijn blijkbaar de krenten in de journalistiek pap. Deze berichtgeving zorgt vervolgens voor een gigantische olievlek op de woelige zee van de sociale media. Voor- en tegenstanders van het asielbeleid stroomden van heinde en verre toe om deze Edese zaken van commentaar te voorzien. Soms genuanceerd, veel vaker ontdaan van alle fatsoen en inlevingsvermogen. Toch was er ook een lichtpuntje in de media. Het NOS-journaal toonde ene Edese meneer Klok. Hij gaat vaak met asielzoekers wandelen. Gewoon om ze wat afleiding te bieden. Hun precieze naam ontgaat hem wel eens maar dat deert niet. Hij is er gewoon voor deze mensen. Gedreven door dezelfde liefde als de zuster in Reve’s gedicht. Niet hoorbaar maar wel ergens op de achtergrond bezig voor een medemens. Toch goed dat overal op de wereld Immaculata’s werkzaam zijn. Nu de pers er nog op af.

De Muppetshow

Op twitter was er een poosje geleden een kleine interactie tussen Mo_uit Ede en ondergetekende waarin het ‘Cinemec debacle’ nog eens ter sprake kwam. Edese wethouder Leon Meijer reageerde hierop met: “Volgens mij is het de Muppetshow en hebben jullie de rol van Waldorf en Statler. Ik zie al een mooie column komen” en “Sjonge jullie lijken de tv van vroeger wel: kijken naar de 10e herhaling van het kleine huis op de prairie.”

Voor wie het al weer is vergeten… De gemeente Ede leende geld aan Cinemec voor de bouw van een parkeergarage. Hoewel de gemeente Ede niet als bank fungeert werd toch een uitzondering gemaakt omdat het bedrijf een zogenaamde maatschappelijke functie heeft. Maar het aflossen en betalen van rente liep al snel achter op de gemaakte afspraken. Het ging er zelfs op lijken dat men helemaal kon gaan fluiten naar de uitgeleende belastingcenten.

Maar er kwam redding. Een investeerder melde zich om Cinemec over te nemen en beloofde de lening terstond af te lossen. Er was één klein probleempje, men was niet van plan hetzelfde te doen met de achterstallige rente. Kwijtschelding was de eis of anders… De gemeenteraad kon slikken of stikken. Er werd voor het eerste gekozen. Gevolg een kleine 5 ton euro aan gemeenschapsgeld van vaste vorm naar verdampte toestand.

Onze wethouder zegt dus eigenlijk dat we niet meer moeten zeuren. Gedane zaken nemen geen keer. Hou nu maar eens op met het herkauwen. Hij verwijst hierbij naar wellicht de meest suffe, oubollige en saaiste serie ooit op de Nederlands tv vertoond. Maar meneer de wethouder, het ging in de serie wel altijd om het goedgelovige, hardwerkende en oerdegelijke gezin van de familie Ingalls.

Het moraliserend karakter van het programma lag er steevast driedubbel supervet bovenop. Maar wellicht hadden de leden van het college en de raad vroeger wel wat vaker naar 'Het kleine huis op de prairie' moeten kijken. Want ik zie een parallel tussen de Ingalls en de gemiddelde belastingbetalende Edese burger. Die verwacht ook dat zijn zuurverdiende centen goed door de (lokale) overheid worden besteed.

Mo reageerde dan ook richting de wethouder met: “Een goede visie op de toekomst ontwikkel je door te leren van het verleden” en “Cinemec speelde overigens in 2014!” Kortom,  zo lang was dat ‘gevalletje Cinemec’ echt niet geleden. Maar als wethouder Meijer kritische burgers wil zien als Muppets dan mag dat hoor. De twee oude zeurende mannetjes zouden vanaf het balkon het waarschijnlijk zo vertolken:

Statler: Hey Waldorf, do you like the politics in Ede so far?
Waldorf: No, it’s awful. It’s disgusting. It’s makes my stomach turn!
Statler: Do I see in the next show to comment the politicial situation in our town?
Waldorf: Yeah, I’ll be there. You can count on me!

Kortom, leermomentjes uit de Edese politiek zullen naar boven blijven komen, al is het ook tot vervelendst toe...

Oekraïne Referendum...

Op 6 april 2016 zal er een nationaal raadgevend referendum worden gehouden over de vraag of een handelsverdrag met de Oekraïne wenselijk is of niet. Op dit moment weet ik zelf te weinig om tot een weloverwogen oordeel te komen. Een onderbuikgevoel heb ik wel maar op basis daarvan wil ik eigenlijk geen stem uitbrengen...

Nu zal er in de landelijke media nog wel uitgebreid aandacht komen voor dit onderwerp met behandeling van de voors en tegens van zo’n handelsverdrag. Het lijkt mij een goed idee dat er ook lokaal in gemeente Ede aandacht aan zal worden besteed door een bijeenkomst te organiseren.

Dit zou kunnen door (kort) voor 6 april sprekers uit regio Ede hun visie naar voren te laten brengen en met elkaar in debat hierover te laten gaan. Om het één en ander vervolg te kunnen geven moeten er wel personen worden gevonden die hieraan medewerking willen verlenen.

Dus ik ben nu op zoek naar mensen die ter zake kundig zijn met betrekking tot dit onderwerp en bereid zijn medewerking te verlenen aan zo'n openbare bijeenkomst. Dus bent u zo iemand of weet u wellicht iemand die hier aan voldoet dan zou ik dat graag te weten komen.

Verder wil ik peilen of er behoefte bestaat om in Ede zo'n bijeenkomst te organiseren. Dus lijkt dit u wat, laat het weten via jolmerwinkel@gmail.com, twitter of facebook en vergeet vooral niet dit bericht op de sociale media verder te verspreiden. Mocht er genoeg animo zijn dan komt er wellicht een vervolg...

Draagvlak

‘De burger wil het niet’. Ik hoor en lees dit regelmatig. Het gaat dan over de komst en huisvesting van asielzoekers in de gemeente Ede. In de Edese gemeenteraad hebben 37 van de 39 raadsleden aangegeven vluchtelingen te willen opnemen! De twee raadsleden van Burgerbelangen zijn principieel tegen. Zij hanteren de absolute nullijn dus. Dezelfde partij diende onlangs een voorstel in om een referendum te houden onder de mensen in gemeente Ede. Peilen hoe het er voor staat want Burgerbelangen heeft het idee dat de gedachte geen asielzoekers op te nemen heel erg breed onder de lokale Edese bevolking leeft…

Geen van de andere partijen steunden trouwens dit voorstel. Maar goed, als je denkt dat wellicht meer dan 50% van de mensen in gemeente Ede werkelijk tegen opname van asielzoekers zouden kunnen zijn dan moet een politieke aardverschuiving wel aanstaande zijn. Veel van de huidige partijen die nu allemaal voor zijn zullen dan wel electoraal worden afgestraft. Als Burgerbelangen een beetje tactisch de verkiezing van 2018 met hun stokpaardje ingaat dan moet dat toch wel zo’n zeteltje of 19/20 gaan opleveren. Wel goed voor vier wethoudersposten. Als dat draagvlak er dus werkelijk zou zijn dan krijgt Burgerbelangen het de komende twee jaar nog druk bedenk ik net.

Het werven en screenen van geschikte raadsleden is immers een tijdrovende bezigheid. Want laten we eerlijk zijn… onder de ‘achterban’ zitten ook wel lieden die ik liever niet de raadszaal zie verschijnen. Zoals die meneer de onlangs tijdens een Edese raadsvergadering vanaf de tribune zaken riep als: “Ik zit al een half uur naar dat gezwets te luisteren. We willen die zooi niet. Opgedonderd met die kutzooi.” We willen toch niet dat soort lui met het Fortuyneze en het Wilderiaans gedachtegoed aan de haal laten gaan toch? Burgerbelangen claimt altijd duidelijke taal te spreken maar het kan blijkbaar ook te overduidelijk.

Zou ik mij wellicht als kandidaat wethouder kunnen opwerpen? Verdient wel aardig en dan heb je in ieder geval een min of meer vast arbeidscontract voor tenminste vier jaar. Daar kunnen tegenwoordig de mensen die een baan vinden alleen maar van dromen. Maar ik weet nu al, het zal zeker niet erg lang duren. Ik ken mijzelf maar al te goed. ‘Het dan door de partij opgelegde rechts lullen en toch vanuit het hart links de zaken invullen’ zal mij ongetwijfeld een royement gaan opleveren. Nee, laat mij dan toch maar stukjes blijven schrijven. De burger wil het niet... Nou, een bepaald deel wil het niet. In een democratisch proces heb je wel een meerderheid nodig. Zoals die hele krappe bij de koopzondag. Maar in dit draagvlak geloof ik niet. De Burgerbelangen zijn in dit geval slechts de belangen van een gedeelte van de burgers in Ede...

Regenboog

2 januari 2016. De reis vanuit Ede verliep voorspoedig. Binnen twee uren draaien we het parkeerterrein op. Het is buiten koud en vochtig. De weg naar kamer 30 van het verzorgingshuis laat een verlaten indruk achter. Er is op dit tijdstip eigenlijk nergens enige menselijke activiteit te bespeuren. Een soort van kilheid lijkt het gebouw in haar greep te hebben. Na het drukken op de bel duurt het even voordat de deur opengaat. We staan in oog met oom Jaap. Hij heet ons welkom en meldt dat tante An al een aantal dagen bedlegerig is. Hij spreekt direct z’n grote zorg uit dat het wel eens niet goed gaat aflopen. Hij zet intussen koffie en wij melden ons achter de slaapkamerdeur.

Tante An kijkt en luistert maar of ze precies beseft wie er zijn lijkt niet duidelijk. Onze jongens krijgen de opdracht op zoek te gaan naar een supermarkt. Moet in een plaatsje als Ferwert gauw geklaard zijn. Oom Jaap beschrijft hoe tante weinig meer eet en nu al een dag of wat aan bed gekluisterd is. Ook het recente overlijden van hun schoondochter komt aan bod. Ondanks het verdriet en grote zorg presenteert oom Jaap zich zoals ik hem ken. Opgewekt, zo nu en dan tijd voor een grap en een grol en veelvuldig met anekdotes strooiend. Ondanks de donkere gloed die over de huidige toestand hangt weet hij openingen te vinden om het licht te laten ontsnappen.

Een eigenschap die mijn oom en tante beiden in hun DNA hebben meegekregen. Het enige dat rest is alles aan de Grote Baas voor te leggen laat oom Jaap weten. Een poosje later zijn onze jongens er weer. Ze hebben een bosje bloemen bij zich en een pak koeken. Een vaas wordt opgezocht en de bloemen komen in de slaapkamer terecht. De verzorging die intussen had gezien dat er bezoek is brengt een extra aantal maaltijden mee. Daar is toch al voor betaald en anders worden ze toch maar weggegooid. Oom Jaap en ik delen samen nog de overgebleven gehaktbal. "Jullie komen binnenkort toch wel eens weer?" vraagt tante An nog als we na de maaltijd afscheid nemen...

12 januari 2016. De reis vanuit Ede verloopt weer voorspoedig. Het laatste stuk gaat door het Bûtenfjild. Het is buiten weer koud en vochtig. Een pikzwarte lucht doemt op en als wetmatigheid duurt het niet lang of hevige regenval dient zich aan. Maar opeens is daar de regenboog met haar kleuren. Het ultieme teken van hoop. Bij 'Stjinnendaam' is het opeens droog en breekt deze zon zelfs even door. We draaien kort daarna het parkeerterrein op vlakbij het terpkerkje van Burdaard. Na de dienst en het drinken van koffie is het tijd om de terugreis te beginnen.

Toch verlaat ik met een warm gevoel deze plaats waar mijn oom en tante zo lang hebben gewoond. Warm vanwege de boodschap van troost, hoop en bemoediging die in de dienst heeft geklonken. Warm van de bijdragen van enkele naaste familieleden. Maar vooral warm vanwege hoe ik tante An zal herinneren. Haar blijmoedigheid en opgewektheid. Haar rechtvaardigheidsgevoel. Haar gulheid. Hoe ze eigenlijk nooit klaagde hoewel de financiële armslag hun gehele leven beperkt was. Voor wat zij ook voor mij persoonlijk heeft betekend met name in mijn jeugd.

Hoe we altijd graag naar 'Burdaard' gingen of het goede samenzijn ervoeren als oom Jaap en tante An bij ons thuis op visite kwamen. Zij is er dan wel niet meer maar de goede herinneringen zijn stevig verankerd. Die regenboog en de plotselinge opklaring blijven mij op de terugreis bezighouden. De symboliek er achter, de afspiegeling hoe ik en anderen op mijn net begraven tante mogen terugkijken? Was die regenboog daar op die plek en op dat moment slechts een toevallige samenloop van omstandigheden? Ik besluit op dat moment daar geen snars van te geloven... 

Steen Des Aanstoots

Tijdens zijn nieuwjaarstoespraak in Cultura hield hij hem omhoog. Burgemeester van der Knaap toonde de steen die bijna de auto had getroffen waar hij ook in zat. Een groep van tientallen jongeren had tijdens de jaarwisseling voor veel overlast gezorgd in de wijk Veldhuizen. De burgemeester, met de politie op pad, was dus getuige van dit alles en zag deze steen op zich afkomen. Verontwaardiging en afkeuring van al dit onaanvaardbaar gedrag lagen dan ook symbolisch omsloten in deze meegebrachte steen. De burgemeester vroeg dan ook om een applaus voor alle hulpverleners die dit soort zaken allemaal mee moeten maken.

De wijk Veldhuizen stond er weer eens gekleurd op. In de beeldvorming is het dan ook bijna een wetmatigheid… zulke incidenten kleuren dan tot een groter geheel. Ik woon dan ook in een gedeelte van Ede waarvan buitenstaanders soms een heel negatief beeld van hebben. Alsof er niets meer is dan dit incident en andere uit het verleden. Alsof het per definitie hier een slagveld is en raddraaiers continu de buurt onveilig maken. Niets is minder waar maar ik kom nog regelmatig mensen tegen die bij het horen van Veldhuizen menen dat ik een soort van kalifaat woon.

Ik moest ook denken aan een ander zeer ernstig voorval tijdens de jaarwisseling. In het Duitse Keulen is een aantal vrouwen door een grote groep mannen op ernstige manier benaderd. Er zou sprake zijn van aanranding, verkrachting, beroving. Nu de identiteit van deze mannen voornamelijk gezocht moet worden in het kamp van asielzoekers gebeurt hetzelfde. ‘Zie je wel wat er allemaal binnengehaald wordt!’ Het incident blijkt in enorme invloed te hebben en een kentering te zijn in de ruimhartige toelating van asielzoekers in Duitsland.

Ik zie dan ook op twitter en facebook mensen die juist deze buitenlandse gebeurtenis aangrijpen om eigen visie op het lokale asielbeleid te ondersteunen. Een paar individuen bepalen voor hen het totale beeld van een veel groter geheel. Nu zal er met het onderdak verlenen van asielzoekers in gemeente Ede geen garantie zijn dat het allemaal modelburgers zullen zijn. Elke bevolkingsgroep heeft nu eenmaal zijn dissidenten. Maar dat mag geen aanleiding zijn om hulp te laten vervallen vanwege het gedrag van een kleine groep met crimineel gedrag.

De gemiddelde Veldhuizenaar is geen raddraaier. Het doorsnee gedrag van de asielzoeker staat zeker niet gelijk aan die in Keulen. Crimineel gedrag waar dan ook benoemen en aanpakken. Maar wel met nuance en in perspectief de dingen blijven bekijken. Want als een kleine groep het voor een totale groep verpest dan is dit zeker voor mij ook een 'steen des aanstoots'. Zullen we die maar niet meer gooien maar in plaatst daarvan bouwstenen van liefde aandragen?

Lokale Perikelen...

Op donderdag 24 december 2015 plaatste ik dit bericht, afkomstig uit de Edese Post, op twitter en facebook. Binnen no-time had het een stortvloed aan retweets, delingen en reacties opgeleverd. Het bericht is ook via andere kanalen uiteindelijk nationaal nieuws geworden. 

De Edese Wethouder Leon Meijer (CU) reageerde op facebook als volgt: "Maar werk je niet mee Jolmer Winkel aan deze sfeer door enerzijds op inhoud afstand te nemen van de anti-vluchtelingen hetze maar anderzijds politici a la Wilders te nomineren als politicus van het jaar. Zou mooi zijn als mensen die vluchtelingen willen helpen ook eens een podium van je kregen!"

Kort daarna de reactie van Ruben van Druiten fractieleider van de Edese partij Burgerbelangen: "Wat een laffe en domme indirecte beschuldiging Leon en wethouder onwaardig om mijn nominatie hierin te betrekken. Waar werk jij aan mee als wethouder van alle Edenaren? Ben je wel een wethouder van alle Edenaren? Fijn om als wethouder Edenaren de mond te willen snoeren. Mag de media alleen maar het christelijke JA geluid laten horen? De overige mensen kan jij natuurlijk gewoon negeren. Alsof mensen een andere mening hebben door politici, die kunnen ze ook prima zonder politici vormen. Jij bent duidelijk het gevoel met veel burgers geheel kwijt. Het COA blaast dit initiatief af zonder een exacte reden bekend te maken, geen enkel kritisch woord naar hen toe, maar wel naar een columnist, die bepaalde nominaties doet."

Dan volgt hier mijn reactie gericht aan wethouder Meijer. Ik heb inderdaad Ruben van Druiten genomineerd als Edese politicus van 2015. Maar niet alleen hem maar ook Breunis van de Weerd (SGP) en Ellen Out van Groenlinks/Progressief Ede. Dus die twee geef ik ook een podium hoor! De laatste sprak onlangs nog uit of er in Ede wellicht meer dan de 600 voorgenomen asielzoekers moeten worden opgevangen. Zo'n geweldig statement had ik al eerder via twitter wereldkundig gemaakt.

En wat het nomineren betreft, dat doe ik zonder persoonlijke politieke voorkeur. Als dat zo was had ik alle 6 CU raadsleden beter kunnen voordragen! :-) Nee, ik kijk naar de manier van optreden en hoe er politiek rendement wordt gehaald. Naar aanleiding van de hele gang van zaken rond de Permar en de politieke gevolgen, of beter gezegd het uitblijven daarvan, heb ik besloten geen raadsleden van de coalitiepartijen te nomineren! Blijven over vier oppositiepartijen waarvan de VVD voor mij is afgevallen om hun wel hele rancuneuze manier van handelen en de zogenaamde ramkoers die ze lijken te varen.

Blijven drie partijen over waarvan ik de fractieleiders heb genomineerd met een kleine ondersteunende motivatie. Doorgaans zijn de denkbeelden van Burgerbelangen de mijne in het geheel niet. Maar hierbij staat dit niet in de weg om bepaalde capaciteiten en (politieke) vaardigheden van deze fractieleider (en anderen) te herkennen en te benoemen! Dus voor mij geen enkele aanleiding om Ruben van Druiten niet te nomineren ondanks dat de visie van Burgerbelangen op asielzoekers haaks staat op die van mij!

Binnenkort kom ik met de uitslag. Het zou best eens kunnen dat Dhr. van Druiten voor mij persoonlijk de Edese politicus van 2015 wordt... of dhr. van de Weerd of wellicht mevrouw Out. Wait and see. Prettige kerst- en feestdagen verder nog toegewenst!

Was getekend, Jolmer Winkel