Begin van
dit jaar kwam ‘Missie Berlijn’ uit, het nieuwste boek van de Edese schrijver
George Knottnerus. Dit keer een roman gebaseerd op het verhaal van Marinus van der Lubbe. Op 10 januari was het namelijk precies 80 geleden dat deze uit Leiden
afkomstige man de geschiedenis inging als het eerste Nederlandse slachtoffer
van de nationaal socialistische ideologie. In 1934 werd hij op bijna 25 jarige
leeftijd onthoofd op als vergelding op brandstichting in het Rijksdaggebouw te
Berlijn.
In het café van Cultura vertelt de auteur Knottnerus over zijn
persoonlijke motivatie om in het leven van communist, anarchist en einzelgänger Van der Lubbe te duiken. Een grote interesse in geschiedenis en internationale politiek blijkt ten
grondslag te liggen aan het onderwerp.
Hij herinnert zich hoe er in zijn jeugd
karig is gesproken over deze gebeurtenis en de verdere betekenis ervan. Hoe de
Engelse staatsman Chamberlain na het verdrag van Versailes in 1919 het idee had
dat er goed zaken waren te doen met Hitler. Hoe de nog jonge van der Lubbe al
vroeg doorhad dat er grote onrust en oorlog aan stond te komen. Marinus reisde
naar Berlijn om te participeren in de communistische opstand tegen de sterk in
opkomst zijnde beweging rond Adolf Hitler.
Hij merkte al snel dat dit niet echt
van de grond kwam. Een illusie armer was hij al weer op de terugweg toen hij
toch besloot terug te keren richting Berlijn. Toen hij werd gearresteerd op
verdenking van brandstichting grepen de nazi’s dit aan om de jacht op prominente
communisten te openen. Het bracht de toenmalige gebeurtenissen in een
stroomversnelling. Het proces tegen Van der Lubbe zou zowel door de nazi’s als
de communisten aangegrepen worden voor eigen propaganda en complottheorieën.
Voor
het onderzoek bij dit boek bezocht Knottnerus o.a. Leiden, Berlijn en Leipzig
waar het proces tegen van der Lubbe heeft plaatsgevonden. De roman is opgebouwd
rond de ontmoeting die Marinus van der Lubbe heeft gehad met een Hongaarse
vrouw die als de personage Zizi in het boek wordt opgevoerd. Van der Lubbe zou
ooit deel aan een zwemwedstrijd met als doel het kanaal over te steken en
hiermee een fiks geldbedrag in de wacht te slepen.
Daar ontmoette hij deze
vrouw en dit zou niet zonder gevolgen blijven. De oud-jurist George Knottnerus is
buiten schrijver en dichter ook actief als deeltijdpostbezorger in de wijk Rietkampen.
Missie Berlijn is uitgegeven door uitgeverij Gopher en de presentatie van deze
roman heeft op 9 januari plaatsgevonden op het Van der Lubbehof in Leiden en in
de nabijgelegen bibliotheek.
Er zijn van die kleine berichtjes gerelateerd aan Ede die ook landelijk nieuws worden. Zo is daar b.v. Edenaar Sander van Roekel die als assistent-scheidsrechter naar het WK-voetbal in Brazilië gaat. Of de Friese kampioenshengst Norbert 444, met meer dan 1000 nakomelingen in vijf jaar tijd, die in een Edese stal staat. Maar er zijn er ook waarbij de aanleiding niet zo fraai is. “Buurtwacht? Zo begon de NSB ook Opgerot!!”
Deze tekst werd onlangs op een Edese muur aangebracht. Dit haalde ook het nationale nieuws. Net zoals het spandoek in Lunteren met de strekking dat Polen op moeten donderen omdat de mensen aldaar te veel worden bestolen. Ja ja mensen, dit is blijkbaar ook gemeente Ede. De buurtwacht die actief is in de Maandereng bestaat uit gemotiveerde vrijwilligers die de criminaliteit zat zijn en er wat aan willen doen.
Handen uit de mouwen en bij nacht en ontij op pad de buurt door. Dat er een preventieve werking vanuit gaat is intussen wel gebleken. Toch kan blijkbaar niet iedereen deze inzet waarderen. Is dit wellicht iemand die al eens door de surveillerende burgers zijn gewezen op zo iets als foutparkeren of het achteloos van zich afwerpen van verpakkingsmateriaal?
Iemand die daarna zijn of haar gevoelens omtrent de buurtwacht als graffitie en in korte ‘dichtvorm’ aan een muur heeft willen toevertrouwen? Mag zo’n preventieteam als NSB worden betiteld? Als ik er even over nadenk… ja eigenlijk wel! Want wat mij betreft gaan deze Natuurlijk Sterk Betrokkenen nog veel betekenen voor hun wijk en slaat de vonk ook over naar andere plekken in ons mooie Ede…
“Wij zijn kritisch, neutraal, geven soms een ongezouten mening en werken in het belang van de Edese Maatschappij en Economie Follow us!” Dit staat te lezen op de twitteraccount van @KritischEde. Het geheel wordt visueel ondersteund door een foto van de heren Statler en Waldorf. Dat was het beruchte duo dat in de Muppetshow vanaf het balkon alles en iedereen ongevraagd van kritiek voorzag.
Dezelfde rol speelt Kritisch Ede binnen onze gemeente en dit vooral als het maatschappelijke en politieke zaken betreft. Vaak de vinger leggend bij zaken die dat ook verdienen. Maar alles in volstrekte anonimiteit. Heel begrijpelijk heeft daarom niet iedereen zin de discussie aan te gaan met iemand zonder bekende identiteit. En is het slechts één persoon of toch meerdere? Want in de twitterberichten wordt steevast de wij-vorm gebruikt.
Is het dan een echtpaar? Een homostel? Wonen ze in Ede of in het buitengebied? Zou het de burgemeester en z’n vrouw zijn? Niemand die het weet. Ik sprak onlangs met iemand die weer iemand kent die dan weer 100% zeker weet wie het is/zijn. Interessante vraag is eigenlijk of de identiteit bekend moet worden. Moet de ‘magie van het geheime’ wel aan het licht komen?
Wat mij betreft niet persé. Ik schrijf tenslotte ook onder anagram. Met @KritischEde heb ik dan ook wel vrede. Of zijn het dan de buren Henk & Ingrid bedenk ik opeens? Die zijn altijd wel heel erg kritisch op van alles en nog wat. Genoeg erover gezegd, wij gaan nu even een rondje op de ATB maken in onze mooie gemeente Ede. Eens kijken wat we tegenkomen om vervolgens commentaar op te leveren…
Het was ergens in 1986. Een collega drukte mij een TDK-D90 in mijn handen waarbij “Dit is christelijke hardrock” heel nadrukkelijk klonk. Ik fronste mijn wenkbrauwen en een groot denkbeeldig vraagteken steeg boven mijn hoofd uit. Het bleek te gaan om Strypers ‘Soldiers Under Command’. Dit cassettebandje bleek voor mij het startpunt te markeren voor een muzikale en geestelijke honger naar veel meer.
Ik meldde me spoedig aan bij de ‘hogeschool der witte metalen’. Al gauw had ik ook de debuut-lp van Bloodgood in mijn bezit. De druppel bloed op de hoes waarin de schaduw van een kruis is te zien fascineerde mij. Daar waar Stryper melodieuzer te werk ging was het geluid van Bloodgood rauwer maar niet te min zeer aansprekend. We kregen een relatie en bijna alles wat de band uitbracht kwam in mijn bezit.
We zijn intussen een kleine dertig jaar verder en daar is nu na een stilte van 22 jaar (!) weer een studioalbum van bassist Michael Bloodgood en zanger Les Carlsen en companen. Anno 2013 zitten de oudgedienden Kevin Wisthler (drums) en Paul Jackson (gitaar) in de band aangevuld met gitarist Oz Fox (Stryper). De hamvraag is dan ook hoe het één en ander nu is uitgewerkt.
Het studiowerk is tot nu toe eigenlijk te verdelen in twee secties. Het debuut ‘Bloodgood’, ‘Detonation’ en ‘Out Of The Darkness’ (1) zijn de stevige hardrock/metal georiënteerde albums. Daarnaast zijn ‘All Stand Together’ en ‘Rock In A Hard Place’ (2) meer melodieus mede ingegeven door veelvuldig toetsenwerk en hebben daardoor een meer AOR-achtig karakter meegekregen. Maar allemaal zondermeer als goede rockalbums te betitelen.
Eens kijken hoe de nummers van ‘Dangerously Close’ zich hiertoe verhouden. Met ‘Lamb Of God’ opent het album en geeft meteen een uitstekend visitekaartje af. Dit nummer was al eerder door een ondersteunende videoclip op de mensheid losgelaten. De band hanteert een moderne en eigentijdse aanpak die zeer aanspreekt en naar meer smaakt. Met ‘Run Away’ grijpt de band qua geluid terug op het rijke verleden (1) en is een een prima nummer.
Het langste nummer ‘Child On Earth’ is opgebouwd rond een gitaarriff die Led Zeppelin-achtig aandoet. Het is gevarieerd van karakter en één van de betere songs op dit album. ‘I Will’ heeft een oosters aandoend gitaarintro en een hele speciale en mooie zanglijn. ‘Bread Alone’ is een beuker van jewelste. Snel, hard en gewoonweg meedogenloos goed. ‘Pray’ is een kort nummer dat maar 2 miniuten en 50 seconden klokt, maar laat ondanks dat een verpletterende indruk achter.
Met ‘I Can Hold On’ gaat het gaspedaal er af en het volume naar beneden. Deze compositie leunt tegen hardrock aan maar weet eigenlijk niet echt te boeien en ontbeert in mijn ogen zeggingskracht. Een beetje vreemde eend in de bijt en te kwalificeren als een net-niet nummer. Ik had liever een compositie als de nummers hiervoor gezien. ‘Run The Race’ is weer een nummer dat uit het verleden (1) zou kunnen stammen en een goede indruk achterlaat.
Voor het volgende ‘Father Father’ geldt eigenlijk hetzelfde als met ‘I Can Hold On’. Ook een ingetogen nummer maar heeft niet de verbeeldingskracht van de rest van de nieuwe composities. Na een poosje is er even een tijdelijke opleving maar voor mij persoonlijk had ook dit nummer achterwege kunnen blijven. ‘Man In The Middle’ is wat mij betreft het beste nummer van dit album. Het is hard en snel en zanger Les Carlsen moet ook alle zeilen bijzetten. Wat een geweldige song waarbij het refrein zich hamerend in je hoofd gaat nestelen.
‘Crush Me’ is een acoustische ballad en wat voor één! Zou voor mij persoonlijk wel eens kunnen uitgroeien tot de beste rustigste song in het genre. Het album sluit af met ‘In The Trenches’ en het nummer begint traag en log en doet qua riff ook erg denken aan Black Sabbath. Het vervormde stemgeluid van Les Carlsen in het begin past helemaal bij de spanning die dit fraaie nummer oproept.
De twee genoemde net-niet hardrock nummers uitgezonderd kan ik stellen dat het nieuwste Bloodgood album ‘Dangerously Close’ in de buurt komt van hun beste werk ooit. Dat het zelfs het hier en daar het ook nog overschrijdt. Met andere woorden, een wel heel bloedend goed album. Geen gedateerd product maar een uitstekende mix van oude vertrouwde elementen en nieuwe eigentijdse invloeden.
De songs zijn doordacht, de gitaarsolo’s compact en functioneel en men grosiert in fraaie melodie- en zanglijnen. Ook opvallend mooi zijn de hier en daar ingebrachte zangkoortjes (de invloed van dhr. Fox?). Tekstueel zijn de nummers heel direct en toegankelijk en behandelen allemaal heel herkenbare zaken uit het christelijke geloofsleven. Dit alles ter ere van ‘The MAN In The Middle’.
Is the old skool of white metal dead? Wel nee, dit album en die recentelijk van Stryper, Sacred Warrior en een liveplaat van Barren Cross bewijzen wel anders. Hopelijk hoeven we niet weer zo’n 20 jaar op een opvolger van dit kaliber te wachten. Ik meld mij in ieder geval maar weer eens aan voor een paar semesters op het ‘white metal college’.
Deze recensie heb ik op verzoek geschreven voor een nieuwe online muziek webmagzine Rocklife.
Er
is iets beroering in Ede. “Buurtbewoners willen geen moskee in Ede-Zuid. Reden
hiervoor is de vrees voor verkeer en parkeeroverlast door de bovenwijkse
functie en geluidsoverlast.” staat er te lezen op het twitteraccount van @GeenMoskeeEde.
Vorig jaar ging de gehele gemeenteraad, m.u.v. de SGP, akkoord met de
bouwplannen.
Nu komt de buurt in actie met allerlei bezwaren omdat omvang en
hoogte afwijken van de orginele plannen. Ik moet begrijpen dat er echt geen
anti-islamitische sentimenten spelen maar dat men slechts tegen overlast is. Is
volkomen legitiem natuurlijk. Ook een grote gereformeerde megakerk zou ongerief
voor de buurt kunnen opleveren. Maar noem je comité dan ook @GeenOverlastInEde
of zoiets.
Opmerkelijker wordt het als een politieke partij er bij voorbaat
uitspraken over gaat doen. Dat de buurtbezwaren gebruikt gaan worden voor
ideologische doeleinden. De gemeenteraadsverkiezing lijkt dan ook te zijn
begonnen. Nu kun je de islam en een moskee geen verrijking vinden van onze
cultuur. Is ook een volkomen legitieme gedachte lijkt mij. Maar als de
bouwaanvraag en de verdere procedures allemaal wettelijk verlopen dan zal zo’n
gebouw er uiteindelijk komen of je het leuk vindt of niet.
Ik hoop in ieder
geval dat de buurt er samen met het moskeebestuur en de gemeente Ede uitkomen.
Dat het in ieder geval geen heftig politiek issue wordt waardoor voor- en
tegenstanders zich gaan profileren. Als deze moskee over pakweg 30 jaar
gesloopt moet worden om plaats te maken voor flats dan springt Burgerbelangen vast
wel weer in de bres om dit monumentale gebouw te behouden voor Ede…
de directeur van Cinemec een tweede lening aanvraagt bij de gemeente Ede om de eerste te kunnen afbetalen?
fractie nieuw nog eenmaal postuum in het nieuws komt vanwege de prijs voor meest innovatieve partijnaam?
blijkt dat de belastingdienst door meer Lunteranen is bestolen dan Lunteranen door Polen?
ex-Edenaar Eric Leltz in Stadsblad ’s-Hertogenbosch optekent het kneuterige Ede toch wel wat te missen?
blijkt dat Marije Eleveld eigenlijk achter vrijwel alle twitteraccounts van de landelijke PvdA prominenten zit?
George de Haan van de 65pluspartij wordt opgepakt vanwege ronselen van stemmen in diverse Edese bejaardenhuizen?
Gemeentebelangen weer heel onopvallend is zodat ik er dan eigenlijk weer geen grap over kan maken?
wethouder Ruben van Druiten met het plan komt om de mestvergister in Ede en de Turkse moskee in Wekerom te bouwen?
van Milligen ontdekt dat duurzaam wethouderschap eigenlijk heel marktconform is (ivm tegenvallend aantal stemmen)?
adviesburo Walas en de directeur van Cinemec gehuisvest worden in de skybox bij het gerenoveerde openluchttheater?
Arnold Versteeg zoveel voorkeurstemmen krijgt dat ook z'n vrouw in de raad komt en de landelijke SGP primeur heeft?
Dick de Groot gezien z'n positie op de VVD-lijst onder hoogspanning staat en daarom overweegt ondergronds te gaan?
Leon Meijer vertrekt als raadslid om hoofdbestuurder te worden van de Israëlische vakbond van propagandisten?
raadslid P.G. v.d. Berg de nachtuitzendingen van EdeTV gaat vullen als Oost-Europa deskundige en correspondent?
raadslid Natasja Peters van Burgerbelangen de 1e steen bij de bouw van de Turkse moskee in Ede mag leggen?
wethouder Salim weigert de 1e gereguleerde coffeeshop in Ede te openen omdat deze niet op zondag geopend zal zijn?
blijkt dat achter de twitteraccount van Kritisch Ede een zekere mevrouw van der Knaap schuilt gaat?
Mijn
laatste column voor de Edese Post van 2013. Een moment van reflectie en analyse. Als ik persoonlijk
mijn afgelopen jaar overzie dan kan ik zeggen dat het aangenaam is geweest. Natuurlijk
zijn er altijd wel dingen die beter hadden gekund. Maar als groot geheel
bekeken ben ik ronduit tevreden.
Zoals u weet hebben we over een poosje
gemeenteraadsverkiezingen. Dit is dan ook een tijd waarin allerlei politici,
burgers en belangenverenigingen zich roeren om iets gedaan te krijgen. Want ook
in gemeente Ede zijn er genoeg wensen om het leven aangenamer te maken. Een
recreatieplas, treinstation Ede-west, een overdekte ijshal of een concertzaal
voor populaire muziek. Deze lijst is gemakkelijk nog veel langer te maken. Maar
ook zonder deze zaken redden we het wel lijkt mij.
Belangrijker is dat wij als
burgers van de gemeente Ede het leven van een bepaalde categorie mensen iets
aangenamer maken. Zij die om wat voor reden dan ook tussen wal en schip dreigen
te raken of er al zitten. Of we gaan met z’n allen nog een stap verder. Laten
we b.v. als doel stellen dat de voedselbank Ede in de komende tijd bankroet
gaat. Gewoonweg te weinig klandizie.
De Meet-Inn noodgedwongen haar deuren moet
sluiten omdat er geen doelgroep meer is. Dien Je Stad kan niemand meer vinden
die hulp nodig heeft omdat er al eerder door de zorgzame omstanders wordt ingegrepen.
Ook deze lijst kan veel langer gemaakt worden. Een utopie? Laten we de lat maar
flink hoog leggen dan ligt het haalbare wellicht binnen handbereik. Ik wens een
ieder van u nu een aangenaam dan wel een aangenamer 2014 toe!
Onlangs werd ik door een collega quasi verontwaardigd toegesproken. Of dat niet anders kon want het ging weer eens over de politiek. In een vlaag van ‘klantvriendelijkheid’ besloot ik dit thema dan maar voor een week te schrappen. Bij thuiskomst direct de lokale kranten erbij gepakt voor een geschikt onderwerp. Direct diende zich een hele aardige aan. We krijgen er n.l. een vierde kliko bij.
Ik zat al direct te denken aan Ede als de gemeente met de hoogste klikodichtheid. Over een container waarin de inhoud zich zelf voortbeweegt gezien de ophaalcyclus van één keer in de drie weken! Maar in de vrijdageditie maaide collega columnist Jolinda mij het gras al voor de voeten weg door de kliko ter sprake te brengen. Het tweede schrapgeval dus. Wat nu? Oh ja, wellicht is dit wat? Ik heb namelijk een nieuwtje!
Op 22 februari a.s. mag ik in het programma ‘Mijn Dozijn’ van Ede FM twaalf muzieknummers ten gehore laten brengen. In de voorwaarden staat echter wel dat het geen ruige hardrock en heavy metal mag zijn en dat de nummers zo’n drie minuten lang mogen zijn. Ja daag… dan blijft er niets over van de fantastische lijst aan songs die ik al jaren in mijn hoofd heb. Dat wordt dus een fikse schrapsessie.
De kunst van schrijven is schrappen hoor je wel eens. Met columns is dit zonder meer waar is mijn ervaring intussen. Ik heb meestal gauw een lap tekst ingetikt dat het maximum aantal tekens gemakkelijk voorbij schiet. Ik schrap dus wat af. Maar als noodgedwongen weglaten uiteindelijk leidt tot een onverwacht mooi eindresultaat dan doe ik het er voor… ook met mijn keuze op de 22e.
Ik ontmoette hem onlangs in het restaurant van de Hema. We hadden al eerder kennis gemaakt tijdens een bijeenkomst in het teken van armoedebestrijding. “Hoef jij vandaag niet te canvassen?” was mijn eerste vraag aan hem. Ik had namelijk op twitter gelezen dat zijn partij die dag de wijk in zou gaan. Dit om als een soort van jehova’s getuigen hun sociaal groene blijde boodschap deur aan deur te gaan verkondigen.
“Ik heb doorgaans een goed verhaal dat ik prima kan brengen in gesprekken maar om bij wildvreemden aan te gaan bellen…” Ik begreep dat hij zich vandaag aan de partijdiscipline had ontworsteld. Terwijl een aantal van zijn de ‘broeders en zusters’ de deurbellen in de buurt van Bellestein bedienden zat hij hier nu in het centrum. Hij uitte zijn bezorgdheid over het dalend aantal mensen dat op ‘zijn’ partij stemt. Dat dit o.a. het gevolg is van de vergrijzing.
Hoeveel huishoudens zullen zijn partijgenoten die dag kunnen bezoeken ging er door mij heen. Met één column heb ik wellicht het duizendvoudige te pakken bedacht ik terplekke. Ik besloot dan ook deze ‘spijbelaar’ iets te ondersteunen. Dus mensen… ook nummer vier op de lijst van GroenLinks/Progressief Ede heeft een goede boodschap voor u. En dat niet alleen voor mensen met donkerwitte of lichtzwarte haren maar voor alle kleurvarianten!
Hij komt dan wel niet persoonlijk aan de deur maar zou na 19 maart a.s. graag de sociaal groene zaak voor u willen behartigen in de Edese gemeenteraad. Terwijl ik de laatste hap van mijn saucijzenbroodje nam zag ik hem met z’n lange grijze haren uit het zicht verdwijnen.
