Keurmeester

Slager van Ede zit al heel lang in het centrum van de hoofdstad van de gemeente en heeft ook diverse filialen in de buitendorpen. Vijf van z’n kinderen zijn werkzaam binnen het familiebedrijf. Nu is het zo dat waar gehakt wordt spaanders vallen en dat kan wel eens een ontevreden gezicht opleveren. De klacht gaat dan over bederf, een ongunstige vlees/vet verhouding of dat het ‘mag het ietsjes meer zijn’ alleen sloeg op de rekening en niet op de geleverde hoeveelheid.

Van Ede senior (de oude) noemt dit soort akkefietjes altijd ‘zure zult’ en werkt klagers doorgaans (bot) z’n zaak uit. Gevolg… een boze klant, maar daar ligt hij geen seconde wakker van. Klanten zat. Maar dit is natuurlijk niet meer van deze tijd en dat begrepen de kinderen maar al te goed. Vandaar dat ze voorzichtig richting hun vader hebben aangegeven om wellicht een onafhankelijk iemand voor klachtafhandeling in te schakelen. Deze gedachte ging senior door merg en been want zo iemand kost natuurlijk geld en gaat klagers in het gelijk stellen.

Toen kwam de suggestie om het dan maar iemand anders binnen het bedrijf te laten doen. Wat nu als Ad de klachten voortaan gaat behandelen? Deze ervaren slagersknecht is ook al weer vele jaren aan de zaak verbonden en is nog door senior aangenomen. Het voorstel kwam uiteindelijk in stemming en vier kinderen stemden er mee in. Alleen zoon Dé (66 jaar intussen) voelde wel aan dat deze manier niet helemaal koosjer is en was dan ook mordicus tegen. De broers en zussen die niet werkzaam zijn binnen het familiebedrijf, lieten hun vader ook nog eens duidelijk weten dat dit toch wel een heel merkwaardige manier van doen is!

Maar hij was niet te vermurwen. "Er is gestemd jongens en de meerderheid heeft beslist. Daar mee uit en nu verder niet zeuren!” Een merkwaardig verhaal? In de gemeente waar bovengenoemde genoemde slager woont is onlangs politiek besloten om bepaalde klachten over die gemeente door eigen ambtenaren te laten afhandelen in plaats van een onafhankelijke instelling. De oude van Ede zou met genoegen zo’n constructie goedkeuren. Net zoals zijn eigen vlees trouwens…

Open Sollicitatie...

Op 1 januari 2018 ben ik in mijn huidige functie alweer 10 jaar verbonden aan dezelfde werkgever. Met veel plezier en ik voel geen echte behoefte eens om mij heen te kijken voor iets anders. Tenzij er zich iets heel aardigs voordoet in Ede zelf natuurlijk zodat het fietsend of zelfs lopend te doen is en het een dagdienstfunctie betreft. Nou, dat laatste is nu inderdaad het geval.

De burgemeester van Ede gaat met pensioen en zo’n functie is er natuurlijk eentje van ‘once in a lifetime’. Vanwege het salaris is het op zich wel een aardige baan. Per jaar mag er zo’n 118.000 euro worden opgestreken. Nu is dat mij niet helemaal duidelijk of dit inclusief of exclusief vakantiegeld, 13e maand en winstuitkering is als de gemeentelijke boekhouding met een miljoenoverschot kan worden afgesloten. Ik neem aan dat laatste want anders heb ik toch nog wat extra bedenktijd nodig.

Nu zijn er van die zure Edese raadsleden die mij bij voorbaat al hebben uitgesloten. Want hun voorkeur gaat eigenlijk uit naar een vrouw. Zucht, zucht en nog eens zucht… die politieke correctheid ook altijd. Als je dat wilt doorvoeren wees dan ook consequent. Vraag dan om een gehandicapte, lesbische vrouw van allochtone afkomst afkomstig uit een achtergebleven regio in Nederland die dan ook eens geen lid is van CDA,VVD of PvdA. Laten we hier nu maar eens mee stoppen en gewoon met de beste kandidaat in zee gaan.

Nu heb ik ook begrepen uit het opgestelde profiel dat de nieuwe burgemeester een absolute kei moet zijn in het verbinden! Nu moet ik eerlijk vermelden dat ik niet in het bezit ben van een EHBO-diploma. Dat ik bereid ben deze te halen mag duidelijk zijn want het zou toch jammer zijn dat het hierom niet doorgaat. Verder zijn er hier en daar nog wel wat puntjes uit het profiel waaraan ik ook niet helemaal aan voldoe. Maar zoals mijn collega (maar dus niet zo lang meer) Jan altijd zegt in zo’n geval: “Kleinigheidjes hou je altijd”.

Belangrijkste is dat ik Edenaar ben en aardig op de hoogte van wat hier allemaal speelt. Bij de onlangs gelanceerde nieuwsquiz van de Ede Stad had ik zelfs 7 van de 8 vragen goed! En die ene fout was eigenlijk het gevolg van haast. Dus graag verneem ik dan ook wanneer ik op het gemeentehuis wordt verwacht voor de eerste formele sollicitatie. Ik zal dan nog wat oude cursiefjes uit de Edese Post meenemen om mijn sterke affiniteit met Ede te kunnen aantonen.

Brothers In Arms

Ik heb een poosje naar dit beeld gestaard. Die Kees van der Staaij gaat ook maar met iedereen op de foto was dan ook mijn eindconclusie. Ik dacht dat ze bij de SGP wel enige terughoudendheid hanteren, maar nee hoor. De oude van der Vlies had zich nog wel 10x bedacht om samen met zo’n langharige en ongeschoren 'heiden' te poseren. Die zich privé wel eens vermaakt door hevig z'n hoofd te bewegen op soms duistere heavy metalklanken. Van der Staaij is tegenwoordig ook vaker op televisie dan dat hij naar de kerk gaat lijkt het wel. 'The Times They Are a-Changin' gaat blijkbaar ook op voor de staatsrechtelijke broeders.

In ieder geval heeft het een gedenkwaardig kiekje opgeleverd. DE grote nationale christelijke rechts conservatief gebroederlijk naast DE grote lokale seculiere rechts progressief. Van de één weet ik het niet maar van de andere zeer zeker wel. Je kunt met hem best een poosje doorbrengen om over politiek te bomen waarbij stevig aan de takken van de humor en zelfspot wordt gehangen. Ik spreek uit eigen ervaring en heb menigmaal met Ruben discussie gevoerd over z’n denkbeelden die deinen op de woelige baren van vreemdelingenangst en anti-islamsentimenten.

We staan daarbij doorgaans regelrecht tegenover elkaar in onze opvatingen. Dat kan en mag gelukkig en van hem kan ik het verdragen. Wat ik van der Staaij en de SGP echter kwalijk neem is dat zij de vrijheid van geloof, waaronder ze zelf ook mogen opereren, dan weer niet voor anderen willen laten opgaan. Daar zit een groot gehalte inconsequent denken in. Zelf vind ik de komst en aanwezigheid van moslims en moskeeën ook geen verrijking van onze cultuur en zie ook gevaar op de loer liggen. Maar binnen onze rechtstaat hebben we met elkaar bepaalde vrijheden te respecteren. Die gelden dan ook voor iedereen. Punt!

Hetzelfde principe geldt ook voor vrije meningsuiting. Dit is niet alleen je eigen denkbeelden mogen uitdragen, maar ook die er juist haaks op staan, tolereren. Dit allemaal binnen de kaders van ons rechtssysteem. Segers van de CU sloeg, enkele dagen voor deze foto, van der Staaij hiermee nog om de oren tijdens het ND lijsttrekkersdebat in Ede. Die Gert-Jan heeft het door. Nu Kees nog en hopelijk Ruben als fanatiek volgeling van de Fortuynistische geloofsstroming ook nog eens. Spreken we trouwens binnenkort eens iets af Ruben? Lekker discussiëren met muziek van Stryper of zo op de achtergrond en wie weet... gaan we daarbij ook nog samen op de foto?
 

Politieke Verliefdheid...

Sinds mijn 18^e kom ik elke keer braaf opdraven. Lokale, provinciale, nationale of Europese verkiezingen of een referendum… ik toon mijn machtiging. Slechts één keer heb ik verstek moeten laten gaan. Vanwege ziekte is toen de totstandkoming van het Europees parlement zonder mij verlopen. Maar verder ben ik altijd van de partij. Zelfs nog een keer speciaal teruggegaan naar een vorige woonplaats. Door recente verhuizing was ik nog niet stemgerechtigd. Dan maar op pad voor een nieuwe gemeenteraad in een voor mij verleden tijd.
 

U leest het al… ik ben een echte liefhebber. Ook het fenomeen zweven is mij geheel onbekend. Slechts één keer heb ik op een andere partij gestemd. Dat was noodgedwongen  want mijn vaste waarde was door een fusie opgegaan in een nieuwe partij. Daarna weer snel als trouwe 'achterbanner' door het leven. U mag mij dan ook wel beschouwen als een betonnen- dan wel loden kiezer. Eigenlijk niet van z’n stemgedrag af te brengen. Zeg maar een hunnebed in het politieke landschap. 

Maar dat laatste is wel iets aan het veranderen heb ik gemerkt. En laat ik maar direct man en paard noemen. De hoofdschuldige is GroenLinks. Al enkele jaren wordt mijn sympathie gevoed en onderhouden door de club die lokaal erg actief is. En het is alleen maar gegroeid sinds manneke Klaver nationaal aan de lijst ging trekken. Dat hij in jeugdig enthousiasme iets over het premierschap heeft geroepen… het zij hem vergeven. Hij maakte het al snel goed door z’n droomcoalitie te etaleren. Geen vaagheid vooraf maar een duidelijke koers.

Stemwijzers doen mij intussen ook vaak dichter bij de 'Klaverbladeren' uitkomen dan de partij die ik zo hondstrouw ben. Dus ik twijfel en ik wijfel. Zal ik dan straks toch op 15 maart… of heb ik wellicht argumenten om GroenLinks toch niet het fel begeerde rode potloodstreepje te schenken? Bijvoorbeeld omdat de lokale fractie alle sociale en ecologische bezwaren aan kant veegde en voor 52 koopzondagen  per jaar stemde? Of omdat het landelijke congres eigenlijk het bijzonder onderwijs wil afschaffen? 

Ik laaf mij nog maar eens een keer aan de euforie die Jesse Klaver intussen teweeg heeft gebracht. Sluit mijn ogen en droom even weg van de huidige politieke realiteit. Opeens prevel ik ook een paar keer achter elkaar ‘premier Klaver’. Het  zou toch zondermeer fantastisch zijn. Los van het feit of dit nu wel of niet zonder mijn kostbare stem zal zijn. De tijd gaat het leren. De stemming zit er nu bij de GroenLinksen in ieder geval goed in. Ondertussen twijfel ik nog even een stukje verder maar vermoed toch dat trouw uiteindelijk de doorslag zal geven. Ook geen slechte eigenschap lijkt mij... 

 

Ik Zet Het Op Een Lopen...

In oktober 2016 besloot ik na een tussenpoos van meer dan tien jaar het hardlopen nieuw leven in te blazen. Het ging voorspoedig. De eerste keer liep ik moeiteloos 30 minuten en dat in een heel redelijk tempo. Ik had de volgende dag ook geen noemenswaardige spierpijn. De tweede keer klokte ik 35 minuten en twee dagen later al 40. Via drie kwartier ging daarna ook 50 minuten zonder problemen. Het oude gevoel was terug. Conditioneel zat het helemaal goed.

Maar de afstraffing volgde gauw. Letterlijk te hard van stapel lopen en dat in combinatie met het gebruik van oude loopschoenen (met onvoldoende demping). Een fikse blessure aan mijn rechtervoet was het gevolg. Ik heb dan ook de tijd genomen om te herstellen hiervan en om nieuw schoeisel aan te schaffen. Een mooi markeerpunt was dan ook jaarswisseling en mijn eerste duurloopje is intussen een feit... heel rustig en dat 20 minuten. Waar het gaat eindigen? We zullen het zien...

JANUARI 2017:
Op 6 januari dus voor het eerst gelopen. De weegschaal gaf 78,0 kg aan. Wel heel rustig en dat 20 minuten. De volgende 5 keren gestopt bij 25 minuten. Daarna nog 3 keer een half uur gelopen. Dus de totaal score is dan 9 duurloopjes met een totaal van 235 minuten. Aan het einde van januari gaf de weegschaal 73,4 kg aan als gevolg van lijnen en het regelmatig hardlopen.

FEBRUARI 2017:
Deze maand heel bewust niet langer dan 30 minuten per duurloop gedaan en dat 10 keer. Totaal dus 300 minuten gelopen en dat vooral 's avonds zo rond 21.00 en bij vrij lage temperaturen. Aan het einde van de maand kon er 70,7 kg worden afgelezen. De inspanning heeft dus al aardig z'n vruchten afgeworpen.

MAART 2017:
Een stapje extra en dus deze maand duurloopjes van 35 minuten gestart. Totaal zijn het er 11 geworden en dat resulteert in 385 minuten effectief hardlopen. Regelmatig begon mijn gewicht bij weging zelfs met een 6. Is heel lang geleden ook wel eens het geval geweest. Na de laatste keer mocht er zelfs 69,0 kg worden genoteerd.

APRIL 2017
De teller staat deze maand op 11 keer een duurloop van 40 minuten. Tot nu toe eigenlijk alleen langs de N224 gelopen en dan via industriegebied de Kievitsmeent weer terug. Ik weet niet precies hoe hard ik ga maar schat zo in dat het rond de 11,5 km/uur gaat. Straks nog een schepje er bovenop en wie weet kan ik later dit jaar nog ergens een 10 km zo rond de 50 minuten gaan lopen.

Schijt Aan Geen Tijd

Jan van Ede en Eef Harskamp zijn binnenkort 60 jaar getrouwd. Ze zijn nu in de tachtig en dat is niet iedereen van hun generatie gegeven. Ze kunnen er over meepraten. Er is intussen al iets door de familie geregeld en alle kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen zullen die dag aanwezig zijn. Jan en Eef zijn dankbaar en zien uit naar de dag van hun diamanten jubileum. Toch is er onlangs wel iets van een domper ontstaan. Gemeente Ede heeft uitgesproken dat de burgemeester of de vervangend wethouder niet meer langs gaat komen bij een 60-jarig huwelijk. Dit vanwege de tijd die het groeiend aantal bezoekjes in beslag neemt. Ik ging bij deze familie langs in hun seniorenflatje en nadat de koffie is ingeschonken steekt meneer van Ede teleurgesteld van wal:

"Heel jammer dat ze niet meer willen komen en je hoort er ook niemand over. Alleen die paardestaart. Zo noem ik hem altijd maar, ik ben niet meer zo goed in het onthouden van namen. Maar je weet wel, die man van burgerlijke belangen. Die partij tegen asielzoekers maar wel weer voor monumenten. Nou ja, 60 jaar getrouwd zijn is eigenlijk ook heel groot monument. In plaats van niet meer te komen zouden ze ons per trouwjaar een fiks bedrag subsidie moeten geven. Te weinig tijd. Wat is nu even een uurtje bij ons op bezoek komen? Ik heb zelfs uitgerekend dat ik binnenkort 525600 uren het met Eef heb uitgehouden. Is dat trouwens niet wat voor jou om te gaan doen? Als een soort van extra wethouder van jubileums. Kun je naast het brengen van een bosje bloemen ook direct een stukje schrijven voor die... hoe heet die die krant ook al weer... de Edese Stadspost of zoiets? Wat is het volgende? Niet meer komen bij 100-jarigen omdat het er steeds meer zijn?"

Meneer van Ede pruttelt vervolgens door over allerlei zaken waar de burgemeester en al die wethouders blijkbaar wel allemaal tijd voor hebben en wat is zijn ogen best wel wat minder kan. Intussen komt mevrouw van Ede een nog een bakje koffie inschenken en neemt daarbij het gesprek over.

"Luister maar niet te veel naar hem. Als ik al het gezwets van Jan van de afgelopen 60 jaar had opgeschreven dan was daarbij vergeleken de bijbel maar een brochure. Schrijf dit maar eens op. Mijn moeder zei vroeger altijd 'Schijt aan geen tijd' Voor belangrijke dingen in het leven maak je gewoon tijd. Punt uit. En dat geldt ook gewoon voor de burgemeester en de loco's. Niet zeuren, gewoon komen. De koffie en het gebak zullen klaar staan en we ontvangen hem of haar hartelijk."

Ik noteer het allemaal gewillig en bedank de familie van Ede voor hun inbreng. Heel aardige mensen denk ik als ik naar huis fiets. Natuurlijk moet iemand namens de gemeente Ede gewoon blijven komen. Aan de gezelligheid en de lekkere koffie zal het echt niet liggen kan ik vermelden...

The Passion Naar Ede

Mensen die van kinds af aan met de bijbel zijn opgevoed zullen dit vast wel herkennen. Dat bepaalde verhalen in je fantasie als kind ergens in de naaste omgeving hebben plaatsgevonden. Zo kan ik in mijn geboortedorp probleemloos aanwijzen waar b.v. de wijngaard van Nabot lag of de plek waar krijgsoverste Naäman zich zeven keer zich in de Jordaan onderdompelde om van zijn melaatsheid te genezen.

Daar moest ik aan denken toen ik onlangs las dat er stemmen in Ede opgaan om ‘The Passion’ hier naar toe te halen. Het lijdensverhaal van Jezus als theater- en muziekspektakel. Nu ben ik geen geboren en getogen Edenaar maar had direct de juiste locaties voor ogen. De Oude Kerk is het centrum van de religieuze macht en daar zetelt hogepriester Kajafas. Om voor Pontius Pilatus geleid te worden kan worden volstaan door langs stadscafé Oscar naar het Doelenplein te gaan.

Naast de ingang van 'de wok' zie ik de Romeinse bestuurder al tussen de daar aanwezig pilaren staan. Golgotha ligt natuurlijk boven op onze eigen Paasberg (toepasselijker kan het bijna niet!). De Paasbergerweg er naar toe is dan eigenlijk de Via Dolorosa. Ter hoogte van de trapakkers wordt Simon van Cyrene van dit veld geplukt om het kruis verder te dragen. U merkt dat ik de invulling al zo’n beetje rond heb. Ede zal uiterst geschikt zijn voor zo’n mediaspektakel.

Toch is mijn enthousiasme gering. Het is u wellicht niet ontgaan… het gaat financieel goed met onze gemeente. Er zijn enkele miljoenen euro’s over die teruggegeven worden aan de burger. Nu buitelen de lokale politieke partijen over elkaar heen met ideeën over de besteding hiervan. In het kader hiervan wordt ook ‘The Passion’ genoemd lijkt mij. Maar het project mEdemaken, de grote bezuinigingsronde waarin burgers mochten meebeslissen waar gekort moest worden, is nog maar net afgelopen.

Daar heeft de kunst en cultuursector ook averij opgelopen. Nu kost zo’n grootschalig mediaproject de gemeente natuurlijk het één en ander. Kun je dat maken vraag ik mij af? Wel geld steken in zo'n eenmalig gebeuren op kunst/cultuurgebied maar aan de andere kant korten op lange termijnzaken voor alle Edese inwoners in deze sector? Het geld dat de gemeente in ‘The Passion’ moet steken voelt dan ook een beetje aan als de zilverlingen die Judas ontving voor zijn verraad…

Help... De Wethouder Vertrekt!

Nadat ik in januari 2012 een twitteraccount had aangemaakt duurde het niet lang of ze was één van mijn eerste volgers. Als raadslid ging ze zeer actief mensen opzoeken waarmee interactie zou kunnen ontstaan. Dit gegeven inspireerde mij weer om verdere lokale politici te gaan volgen wat uiteindelijk veel politiek gerelateerde columns van mijn hand heeft opgeleverd. Haar veelvuldig gebruik van twitter bracht mij er ook toe om de prijs voor de Sterkst Twitterende Edese Politicus (STEP) te bedenken die zij dan ook als eerste in de wacht sleepte.

Ik heb ervaren dat haar manier van optreden in de (sociale) media een breed gedragen sympathie heeft opgeleverd. De aard van haar interactie veranderde logischerwijze wel toen ze bij het stoppen van Simon van der Pol hem als wethouder ging opvolgen. Maar waar andere wethouders niets of nauwelijks van zich laten horen ging zij gestaag door met zo adequaat mogelijk de interactie aan te gaan. Soms wellicht op de tong bijtend of met iets van meel in de mond.

Bij de gemeenteraadsverkiezing van 2014 stelde ze zich kandidaat als lijsttrekker en eigenlijk tegen alle verwachting in kon ze verder als wethouder. Haar partij verloor een zetel en de overgebleven drie waren niet eens nodig om aan een meerderheid van collegepartijen te komen. Maar toetreding werd toch een feit. Ze mocht op basis van drie zetels wethouder blijven hoewel andere partijen er ook maar eentje leverden met het dubbele aantal raadsleden. Een actie waaruit veel vertrouwen in haar persoon sprak.

Nu heeft ze onlangs te kennen gegeven te stoppen als wethouder om een baan als directeur van een woningcorporatie te gaan vervullen. Een verstandige keuze want de kans dat ze wethouder zal blijven is wel heel klein. Dat ligt dus niet aan haar maar wel hoe haar eigen partij het landelijk doet. Die zit namelijk in de hoek waar grote electorale klappen vallen. Verder doet waarschijnlijk bij de volgende Edese gemeenteraadsverkiezing een nieuwe partij mee die in dezelfde politieke vijver vist. Ik hou het niet voor onmogelijk dat er uiteindelijk maar een zetel overblijft.

Een oud collega van mij sprak wel eens over mensen van het kaliber ‘weet alles, kan alles en heeft overal kijk op’. Nou, ze komt aardig in de buurt lijkt mij. Ik wens haar dan ook veel succes bij haar nieuwe baan en hoop dat haar manier van optreden nog veel Edese raadsleden en wethouders blijft of wellicht gaat inspireren. Ze zal politiek gemist worden maar ongetwijfeld blijven twitteren. Binding met wat er in de samenleving speelt ligt haar nu eenmaal aan het hart. Marije Eleveld het ga je goed!

Zweet Des Aanschijns...

Het is altijd jammer als een buurtgemeente van Ede weer eens een primeur in de wacht sleept en wij hier met lege handen staan. We proberen met alle macht inventief en vernieuwend bezig te zijn met als ultiem doel van de kaart te bruisen dan wel te spetteren. Afgelopen week was het weer eens raak… Barneveld troefde ons af. Dit met een heuse sportschool op reformatorische basis!

Waarom heeft niet eerder iemand in Ede dit bedacht vraag ik mij dan af? Er is hier natuurlijk ook zo'n enorme potentiële doelgroep. Maar een klein percentage hiervan aan het sporten krijgen betekent direct al een overvolle sportzaal. Ik probeer mij even in te leven in de reformatorische sportfilosofie. Deze nieuwe lichting sporters bevragen elkaar gedurig met het reglement van de sportschool binnen handbereik.

Heb jij de juiste sportschoenen wel aan? Vertonen de vormen en kleuren van je outfit niet te veel gelijkenis met die van buiten de school? Ben je elke keer dat de sportschool open is wel aanwezig? Verder is het van essentieel belang het voortdurend besef te hebben: 'Hoezeer jij je ook in het zweet werkt, je weet nooit zeker of het wel genoeg is. Je kunt alleen maar hopen dat er een dag komt dat dit je duidelijk wordt gemaakt. Zolang dit niet het geval is blijf je in onzekerheid doorsporten'.

Dit is dus een gemiste kans maar ik zie wel meer mogelijkheden. Wat dacht u van een socialistische sportschool in Ede? De deelnemers werken niet individueel maar als collectief, naar draagkracht natuurlijk, gezamenlijk aan hun figuur. Dus geen losse personages op een loopband of aan zware halters maar als hechte groep gezamenlijk touwtrekkend of in een meermansroeiboot. Bij voorkeur dan tegen leden van de liberale sportschool die ook net is geopend.

Of een fitnesscentrum voor boze burgers waar we ook al zo veel van hebben. Die hun agressie dan gedoseerd en gecontroleerd kwijt kunnen zodat er verder geen maatschappelijke brokken vallen. Laten wij in Ede in ieder geval afspreken alert te zijn op nieuwe ontwikkelingen en dat we er dan ook tijdig op inspringen. Het is altijd teleurstellend dat zo'n Veenendaal, Renswoude, Apeldoorn, of nog erger, Wageningen weer eens met de eer gaat strijken…

Er Gekleurd Op Staan...

Het was even wennen geef ik toe. Als gezin zaten we zaterdag voor de televisie om de (nationale) intocht van de goedheiligman mee te maken. En wat bleek? Dé zwarte piet bestaat dus niet meer. Het is nu voortaan een piet die kan verschijnen in allerlei kleuren, tinten of combinaties hiervan. Persoonlijk zie ik niet zo dat de zwarte piet een racistisch element in zich heeft en wat ik heb begrepen is daar historisch gezien ook niet echt sprake van. De hele ophef hierover begrijp ik dan ook niet zo. Er zijn wel andere zaken waarover mensen zich wel wat drukker mogen maken lijkt mij.

Wel ben ik opgevoed met de gedachte dat je soms wel eens de minste moet zijn. Dat je toegeeft om de ander te plezieren en te voorkomen dat er onenigheid van komt als het niet om een halszaak gaat. Bij de discussie rond de kleur van piet heb ik dan ook maar besloten dit principe toe te passen. Ik zie persoonlijk het racisme niet, maar wil hen die dit echt zo ervaren, wel tegemoet komen. Ik geloof namelijk niet dat de kleur van de helper (knecht mag ook niet meer) afbreuk doet aan hoe kinderen sinterklaas beleven. Dus pieten met bonte kleuren is even wennen maar dat is slechts een kwestie van tijd.

Vanaf het begin is er in orthodox protestant Nederland ook sprake van scepsis over zo’n feest met pure roomse wortels. Maar dat slijt dus gewoon en is geen issue meer. Nu de cv-installatie algemeen als warmtebron wordt gebruikt is er eigenlijk nergens meer een echte schoorsteen te bekennen. Het feest gaat gewoon door mensen. Hier in Ede komt de sint met de trein aan. Geen kind die op dat moment de stoomboot mist. Die kleur van piet zal voor de jeugdige doelgroep dan ook weinig invloed hebben op de uiteindelijke feestvreugde lijkt mij. Aanpassingen en variaties op het al oude traditionele kinderfeest zijn gewoon mogelijk…

Wel heb ik moeite met het venijn dat fervente voor- en tegenstanders in deze zaak aan de dag leggen en de terminologie die wordt gebruikt. Dat het einde van zwarte piet ook zo’n beetje het einde van onze Nederlandse cultuur betekent. Dat anti zwart gelijk staat aan landverraad. Dat het zelfs politiek beladen wordt. Een raadslid van Groenlinks profileert zich als tegenstander van de zwarte piet en wordt vervolgens afgevoerd door de politie. Fleur Agema van de PVV die deze mensen op haar beurt dan weer linkse terroristen noemt. Dan sta je wat mij betreft er pikzwart en heel gekleurd op. Wellicht moeten de (gekleurde) pieten in plaats van snoepgoed nu maar eens veel verdraagzaamheid in de schoenen van de volwassenen stoppen…